Nieuws over vrijwilligerswerk

Dick

Zijn vrijwilligerswerk geeft Dick contacten, een doel en waardering. Belangrijke ankers in een woelig leven.

Tegen de A2 aangedrukt liggen de flatgebouwen Fort Prins Willem, Engstoep en Hoogveld.
Een paar jaar geleden zijn de flats onder handen genomen, ze kunnen er weer een tijdje tegen. De liftkamers zijn niet veranderd. Die zijn nog steeds wat ze vroeger al waren: een miniatuur van een flat, een soort studio, een toevallige ruimte naast de lift voor mensen voor wie een lage huur al teveel gevraagd is.
In een van die liftkamers woont Dick. Dick heeft hoop. Hij wil nog steeds iets van zijn leven maken. Dat is hem niet altijd gelukt, hij zegt: “Ik leef op het randje”. Hij zou ooit nog eens graag met zo’n enorme vrachtwagen, met een kermisattractie er op, de dorpen willen afgaan. “Een mooi leven is dat,” zegt hij.

Dick heeft altijd met hoop geleefd. Maar soms verloor hij die en wipte hij over het randje. Zo raakte hij lang geleden verslaafd. “Toen ik een keer gevangen zat, ben ik afgekickt en toen ik uit de poort liep, stond mijn moeder daar met de papieren voor een café dat ik kon gaan beheren.” Achttien jaar lang ging dat goed: “het was een groot geluk.” Toen ging het fout. Op een kerstavond kreeg hij het aan zijn hart, kwam in het ziekenhuis terecht en nadat hij drie omleidingen kreeg, probeerde hij de draad weer op te pakken. Maar het ging niet. Te zwaar.
Dick laat zijn pillen zien, een koekblik vol. Het apparaat waarmee zijn hart gemonitord wordt: “Vorige week belden ze me twee keer op vanuit het ziekenhuis: Meneer, wilt u het een beetje rustig aan doen?” En hij laat het prikapparaat voor zijn suiker zien. Insuline zit ook in zijn pakket.

“Ze houden me goed in de gaten, ik heb een smart coach die me begeleid en aanstaande vrijdag komt de psycholoog weer. Dan duw ik alles in kastjes.” Het zijn de kleine dingen die Dick overeind houden, die voorkomen dat hij over het randje zigzagt.

Dick woont drie en een half jaar in de liftkamer. Hij ontmoette Simon die als vrijwilliger de openbare ruimtes rond de drie flats schoonhield. Dick ging hem helpen en nu doen ze het samen. “De boel verloedert als iedereen alles zomaar laat vallen.” Ze vallen op in hun felgekleurde hesjes en met hun vuilniszak en grijpstok.

Dick houdt ook de portalen en de gangen van de drie flats in de gaten. “Jammer genoeg is er niet meer altijd een beheerder, dat scheelt heel veel.” Op hun dagelijkse rondgang vinden Simon en Dick van alles in de struiken, op de parkeerplaatsen of op de stoepen. “Heel veel rommel, spuiten, noem maar op.” Dick is natuurlijk veel gewend, maar de vondst die hij afgelopen week deed, verbaasde zelfs hem nog: “We vonden een gasfles met nog lachgas er in.”

Dit vrijwilligerswerk brengt hem veel contacten met medebewoners. Iedereen waardeert hun werk en dat is belangrijk voor Simon en Dick. Het geeft hen een doel. Ze voelen zich nuttig, ze nemen verantwoordelijkheid. De dagelijkse praatjes tijdens hun ronde: “Ik krijg heel veel goede dingen van de mensen.” En de medebewoners ook van Dick. De foto bij dit artikel moest gemaakt worden. Het had gewaaid en er lag een rijtje fietsen om. Dick stapte er meteen op af en zette de fietsen netjes in het gelid.

interview en foto: Michael Bögels